salam.harvaght in filmo nega mikonam delam mikhast on roza bodam akhe on mogheha be donya nayomade bodam mikhasta bedonam maniye faryade zire ab yani che? be tashakor

**********************************

فرزانه:عزیزِ من،گاهی عنوان فیلم فقط برای جذبِ تماشاچی است !!!! در این فیلم بیشتر منظور اینست که فریادت به جائی نمیرسد.......دقیقآ مثل اینکه زیر آب فریاد کنی.....بیشر استعاره !! است

man in film ro didam ha ham chenan be shoma va irani bodane shoma eftekhar mikonam

*************************************

فرزانه:متشکرم عزیزم،موفق باشی

salam farazane khanom rastesh man fekr mikardam ke on kasi ke poshte dariush neshaste gogoshe ama goya shoma hastid lot kon az khateratet ba dariush bego

*************************************

فرزانه:اگر فرصتی شد حتمآ

سلام فرزانه جان.....
از اینکه هموطنی مثل شما دارم احساس غرور می کنم....

****************************************

فرزانه: این حس شما و حرف شما ،بهترین احساس رو به من داد.....مرسی از صداقتت.
موفق باشی.

من عاشق اين فيلمت هستم خيلي دوستت دارم

******************************************

فرزانه:زهره جون،چندین پیامِ مهربون ازت گرفتم،از اینم ممنون.

سلامی چو بوی خوش آشنائی
یعد از گذشت 28 سال از آن حادثه که مارا اینجوری ازهم دورکرد.هم چشم مارو ازجمال فیلم آرای شما و دیده شمارا از کوه های برفی البرز.
هنوز فرزانه کسی جایگزین تو و جانشین معصران تو نشده است.هنرمندهای این دوره اون مایه و برکت شمارو ندارن...اشتباه نکن این تعارف نیست.
وقتی شما رفتین برکت هم ازخانه رفت.دیگه نه سنگک بوداره نه برنج طارم.
یادش به خیر آبجو آرگو و کالباس آرزومان و پسته کرمان
حالا بجای اون شربت آرام بخش و دلهره و بستر درمان
متاسفم ولی واقعیت این است که باید اعتراف کنیم خدا ار آسمان ما رو برگرفته است
متاسفم که باید یادی کنم از شعر فروغ که میگوید
ایمان بیاوریم ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
خدا رو چه دیدی فرزانه...شاید دوباره پروانه نشست روی برگهای نسترن و دوباره
هنگام تحویل را شوع کردیم با حرفهای عاشقانه
بقول شاملو
ما دوباره به کیوترهایمان دانه خواهیم داد
و خوشبختی دست زیبائی را خواهد گرفت....
اینو بدون یگانه...که مادر روزگار دیگر چون شما نخاهد زاد
قربان خنده های زنگی بخشت و دستهات که مبشر زندگی است

*********************************************

فرزانه:دوستِ عزیز علی،شما انقدر زیبا نوشتید و احساستونو صادقانه بیان کردید،که من نمیدونم چی بنویسم؟!!
در این روزگارِ بی حساب و کتاب و بی انصاف، تنها چیزی که انسانو زنده نگه میداره،امید و امیدوار بودنه......شاید منهم روزگاری این شانسو داشته باشم،که بوسه به دامنِ البرز بزنم،وبنشینم به تماشا و تحسینِ طبیعتِ زیبای وطنم.......شاید.
از لطف و محبت خالصانه و صمیمیِ شما نسبت به خودم،واقعآ سپاسگزارم،و آرزوی خوشبختی برات دارم.
و آخر اینکه:روانشان شاد، "فروغ" و"شاملو"ی بزرگ.

سلام
خيلي خوشحالم كه دارم براتون مينويسم.شما هميشه هستيد .
هم اكنون احساس غرور ميكنم چون از همين حالا دوستي دارم كه مطمعنم هيچ وقت فراموش نميشه.

*****************************************

فرزانه : نوید جان ، من باید احساسِ غرور کنم که دوستانی چون تو دارم.
فراموش نمیشه!

سلام خانم تاييدي
بسيار خوشحالم كه تونستم سايت شما رو پيدا كنم
و ميگم كه ايرانيان فراموش كار هستن ولي بي معرفت نيستن
شما فراموش نشديد و نخواهيد شد
من اين مطلب رو ننوشتم كه اينا رو بگم
من يكي از تياتري هاي آينده هستم و شما رو خوب ميشناسم
من كارگردانم
به دنبال راهنمايي و كسب تجربه هستم
ازتون يك متن خوب مي خوا اگه جسارت نيست
منو ببخشيد ولي ....خوب ديگه سرتونو درد نميارم
به اميد ديدار شما در تياتر شهر تهران
********************************************

فرزانه: دوست عزیز مرتضی،منم خوشحالم که افرادی چون شما منو پیدا میکنین.......
و اما دنیای تاتر:جستجو میخواد،کار میخواد،....مطالعه....صبوری...تمرین....و با جامعه بودن و نزدیک بودن با مردم...و ...و...و...
من چه متنی میتونم در اختیار شما بگذارم؟؟؟زندگی من،گذشته و حال من ،بهترین متن است...اگر خواستی از آن بهره بگیر.
موفق باشی،دوست جدید و کارگردان آینده.

فرزانه من اون سالا جوجه نوجوونی بودم که تو سینما فیلمتو دیدم با محتوای سانتیمانتل سن من جور بود و ترانه قشنگ داریوش فقط همین ...ولی سال ها بعد توی یه شهر دور افتاده یه مریض برای من درد دل کرد و گفت که دکتر ما مثل شما باسوادا نبودیم برای ما فیلم دنیای ما بود که ازش چیز یاد می گرفتیم قهرمان های فیلم الگوی ما بودن چه بسا فیلم هایی که زندگی ما رو عوض می کردن . خوب اون زمان منم دیگه نوجوون نبودم می دونستم تو امریکای جنوبی تئاتر و تئاتر خیابونی ابزار رشد فکری یک فرهنگ بوده ... نظریه پراین رو خونده بودم که می گفت چطور جایگاه نمایش قوی تر از نوشته و شعره... اما دیگه ایران هم اون ایران نبود حالا انقلاب شده بود و نسل انقلابی حرف های مریض منو جدی نمی گرفت وقت برای گوش دادن به مردم نداشت این مردم فقط به درد دنباله روی از ازما بهترون می خوردن و با اسم های مختلف مثل توده یا خلق یا پرولتاریا یا امت یا همه اسم های من درآوردیه دیگه نامیده می شدن ولی فرزانه تو خودت می دونی همونقدر که من ناظر و توی هنرمند جدی بودیم اون مخاطب فیلم تو ، همون مردم صمیمی سینما همونا که سینما دنیاشونو عوض می کرد و بهش معنا می داد همون مردم بی نام شهرستان، جدی بود همونی که امثال من دکتر بهشون دست نمی زنن که مبادا میکربی بشن و حرفشونو می زنن مبادا کسی از ما بهترون بهشون بگن عامی هستی . تو قهرمان این مردم هم بودی فرزانه ، قهرمان نسلی و مردمی که توی داد و بیداد ایدئولوژی ها و فضل فروشی ها و نام گذاری ها ، بی نام و فراموش شدند. من یکی هنوز نه تو رو فراموش نکردم نه داریوش رو و نه مریض های بی سوادم رو بحث های فکری سطح بالا رو هم دوست دارم فقط به شرطی که نفعی به حال انسان تر شدن ما داشته باشه و لا اقل به اندازه اون فیلم ها و مخاطبینش واقعی باشه.

**********************************************

فرزانه: "جانا،یارا ! سخن از زبان ما میگویی" .خسرو عزیز،دکتر جان آنقدر حرفهایت منطقی و در عین حال احساسی است،که من چیزی به آن نمیتوانم اضافه کنم !!
فقط همین که ما قربانی همان ایده ها و لوژیها !!!!وشعارها و به قول تو "فضل فروشیها "شدیم و میشویم.
خیلی به من لطف داری،هر جا که هستی،مراقب بیمارانت باش،و اطمینان دارم که هستی.